COLUMN

MIEKE

Mieke van Stigt is socioloog en pedagoog, schrijfster en columniste. Ze verbindt actuele maatschappelijkekwesties met ontwikkelingen in de samenleving als geheel en is bekend van haar boek Alles over pesten (2014) en haar columns en artikelen op Sociale Vraagstukken.

Beeld Mike Raanhuis

HELDEN

Plotseling werden we geconfronteerd met een situatie die ons hele land platlegde, die het leven van vrijwel iedereen veranderde. Een besmettelijke en gevaarlijke ziekte moest worden bedwongen, in de eerste plaats door mensen zoveel mogelijk van elkaar gescheiden en thuis te houden. Dat betekende dat veel mensen vanuit huis gingen werken en kinderen thuis hun schoolwerk maakten. Dat veel winkels, horeca en bedrijven hun deuren sloten, vliegtuigen aan de grond bleven en het openbaar leven zwaar werd ingeperkt. Sommige onderdelen van de samenleving bleven gewoon doorgaan en met name de zorg en de supermarkten moesten blijven doordraaien.

Even was er paniek om mogelijke schaarste en lege schappen. Paniek was er ook om overbelaste ziekenhuizen en intensivecareafdelingen, en om een gebrek aan beschermingsmiddelen zoals ontsmettende handgel, mondkapjes en natuurlijk een gebrek aan tests om te zien of iemand besmet was.

ESSENTIEEL WERK

Midden in deze spannende tijden werden een aantal zaken ook veel duidelijker. Bijvoorbeeld hoe essentieel het werk van vakkenvullers is, toch zo ongeveer het slechtst betaalde werk dat in ons land door tieners wordt gedaan. Superhelden werden ze genoemd, die zonder beschermende kleding de vakken vulden, terwijl ze haast omver werden gelopen door klanten. En hoe essentieel de zorg is voor onze samenleving. Dat besef bleek bij de vele dankbetuigingen en zelfs een nationaal applaus voor onze ‘helden in de zorg’.

Natuurlijk, deze noodsituatie is door niemand voorzien en we waren nergens op voorbereid. En hoe verdiend ook, de term ‘helden’ maakt ook dingen onzichtbaar, of dringt ze naar de achtergrond. Het meest essentiële werk wordt vaak door onderbetaalde mensen gedaan. Het zijn juist sectoren waarin enorm bezuinigd is. Waar echt niet geldt dat het zwaarste werk het best beloond wordt.

Supermarkten draaien goeddeels op tieners, want die zijn goedkoop. Tegen de tijd dat ze achttien of negentien zijn, vindt hun baas ze al te duur. Thuiszorgmedewerkers en personeel in verpleeghuizen gaan toch naar hun klanten. omdat ze hun baan niet kwijt willen raken, maar ook omdat ze weten dat ze zo keihard nodig zijn. Tegelijk zijn ze ook bang om besmet te raken of hun cliënten ongemerkt te besmetten – wat helaas ook gebeurt.

MENSELIJKHEID

We zien nu dat mensen willen helpen en zorgen voor elkaar. Dat onze samenleving niet draait op economisch gewin, maar op menselijkheid. Maar we leren hopelijk ook dat we beter voor onze helden moeten gaan zorgen en het niet moeten laten bij applaus alleen.

Mieke van Stigt