NOOIT TE OUD OM JE TE BEKEREN

‘DIT VOELT GOED VOOR MIJ’

Tekst Eva Prins Beeld Saskia Aukema

'ER IS NOG EEN LEVEN NA MIJN PENSIOEN'

Zoals een ander na zijn of haar pensionering een nieuwe hobby oppakt, zo begon Nelli van den IJssel-Groen (67) vorig jaar aan een bekeringstraject tot het Jodendom. ‘Het voelt als thuiskomen.’

‘Je moet toch leven alsof je nog een hele tijd te gaan hebt’, antwoordt Van den IJssel-Groen op de vraag of ze niet heeft getwijfeld vanwege haar leeftijd. ‘Ik dacht juist: “er is nog een leven na mijn pensioen” en “nu heb ik tijd”. Dus waarom niet datgene doen wat al zo lang sluimerde?’

STRENG

Van huis uit is Van den IJssel-Groen Nederlands Hervormd. ‘Niet orthodox, maar wel redelijk streng’, zegt ze. Met wekelijkse bijbelles, bidden voor het eten en zondagse kerkgang. ‘Heel traditioneel.’ Op haar twintigste wordt ze officieel lid van de kerk van haar ouders, die later op zal gaan in de Protestantse Kerken Nederland. Ze trouwt een atheïstisch opgevoede man, die zich later bekeert tot het Christendom. ‘Niet door mij hoor’, lacht ze, ‘dat was echt zijn keus.’

THUISKOMEN

In navolging van een vriendin gaat ze ‘op zoek naar iets nieuws’ en volgt begin jaren 90 een cursus Hebreeuws. Het is het begin van een studie en fascinatie die nog altijd duurt. ‘Daar leerde ik ook veel over de Joodse cultuur en geschiedenis. Ik kan moeilijk onder woorden brengen wat me daar zo in raakte, dat is een gevoel: het voelde als thuiskomen.’ Vele malen reisde ze afgelopen jaren naar Israël en ook daar heeft ze telkens dat gevoel.

MOEITE

In haar kerk probeert ze ondertussen om ‘de Joodse wortels van het christendom meer met de kerk te verbinden’. Ze doceert en schrijft erover, maar uiteindelijk krijgt ze steeds meer moeite met hoe in haar kerk Jezus veelal los van zijn Joodse achtergrond wordt gepresenteerd. ‘Steeds vaker zat ik er met kromme tenen en dacht ik: wat doe ik hier eigenlijk?’

STUDIE

Het is de opmaat tot de uiteindelijke stap om Giur te doen: zich te bekeren, of zoals de Joden zeggen: terug te keren. Dat vergt flinke studie, maar dat vindt ze juist leuk. ‘Ik hou ervan om religieuze teksten te bestuderen, te kijken wat anderen erover hebben gezegd en na te denken over wat ik daar zelf mee kan.’ Inmiddels is ze aspirant-lid van de Open Joodse Gemeente Klal Yisrael, houdt ze zich in grote lijnen aan de Joods spijswetten en viert ze Joodse feestdagen, met haar man. ‘Wij geven elkaar veel vrijheid; dat gaat prima.’

JOODS

Als sluitstuk van haar Giur moet ze voor een groep rabbijnen ‘een soort mondeling examen’ doen. Slaagt ze daarvoor, dan keert ze middels een rituele onderdompeling ‘terug naar de wortels van het geloof’ en wordt ze officieel lid van het Joodse volk, iets dat normaal alleen gebeurt bij geboorte uit een Joodse moeder.

GEVAREN

Rest de vraag waarom je lid zou willen worden van een volk dat volgens de bijbel weliswaar ‘uitverkoren’ is, maar in de geschiedenis toch vooral vervolgd en uitgemoord. ‘In sommige landen worden christenen of moslims ook vervolgd’, relativeert Van den IJssel-Groen. ‘En misschien brengt het gevaren met zich mee, maar dat weerhoudt me niet, want voor mij voelt dit goed.’

'GEVAAR WEERHOUDT ME NIET'

Deel deze pagina