BUITENLAND

Gepensioneerd in India

EEN DAG LOPEN VOOR JE PENSIOEN

Tekst Astrid van Unen Beeld Getty Images

'ARME OUDEREN IN DE STAD MOETEN DOORWERKEN'

Gepensioneerde vrouwen demonstreren voor een hoger pensioen

Hoe leven gepensioneerden in andere landen? In elk nummer van FNV Magazine Senioren komt een land aan bod. Deze keer India, waar veel gepensioneerden een dag moeten lopen om hun schamele pensioen te cashen.

India wordt wel een land van uitersten genoemd. En dat is het helaas ook. Een kleine groep Indiërs is stinkend rijk, een veel grotere groep straatarm. De sterke vergrijzing in India maakt de verschillen niet kleiner, eerder groter.

100 MILJOEN SENIOREN

Van de 1,3 miljard Indiërs zijn er bijna honderd miljoen zestig jaar of ouder. Rond hun zestigste gaan ambtenaren en werknemers met een vast contract met pensioen. De meesten ontvangen een karig pensioen, waar ze niet van kunnen leven. Een leefbaar pensioen is eigenlijk alleen haalbaar voor de elite, de rijke Indiërs.

STRAATVERKOOP

Toch komen de mensen met een vast contract nog redelijk goed weg vergeleken met ouderen die actief zijn (of waren) in de informele sector. Maar liefst 95 procent van de Indiërs verdient zijn geld met straatverkoop, schoonmaak of dagloonklussen. Met het loontje wat zij hiermee verdienen, is sparen voor je pensioen meestal geen optie.

STAATSPENSIOEN

Vanaf 2015 krijgen gepensioneerden die in de informele sector werken, wel een staatspensioentje van de Indiase overheid: maandelijks €3,41 voor zestigplussers en €5,68 voor tachtigplussers. Daarnaast ontvangen Indiërs van zestig jaar en ouder die onder de armoedegrens leven (officieel zo’n 22 procent van de senioren) een maandelijkse aanvulling van €11,36. Dit aanvullende armenpensioen geldt slechts voor één persoon in het gezin: de man. Pas bij overlijden van de echtgenoot, gaat het pensioen over naar de vrouw.

REIS NAAR POSTKANTOOR

Het staatspensioen kent een groot nadeel: het moet worden opgehaald op een postkantoor, omdat de meeste gepensioneerden geen eigen bankrekening hebben. In de stad is dat niet zo’n groot probleem, maar wel op het platteland. Leef je van het oogsten en verkopen van groente, kruiden en fruit, dan woon je vaak ver weg van het postkantoor. Dus maken de zestigplussers één keer per maand een lange reis te voet om hun pensioen te innen. Een tocht die voor senioren met een handicap of gezondheidsproblemen niet of nauwelijks te maken is.

DOORWERKEN

Is het staatspensioentje voldoende om van te leven? Nee. Ouderen die op het platteland wonen, leunen financieel en voor zorg dan ook zwaar op hun kinderen. Veel families leven samen in één huis, soms groot, vaak (piep)klein. Jong en oud leven van het gezamenlijke familie-inkomen. Senioren die in arme buitenwijken van de steden leven en geen kinderen in de buurt hebben, zijn aan zichzelf overgeleverd. Zij werken vaak door in hun riksja, winkeltje of kleine keuken om hun pensioentje aan te vullen en proberen gezond te blijven, want op goede zorg hoeven ze niet te rekenen.

OUDEREN IN ARMOEDE

Dat ouderen vaak in armoede leven, vinden de Indiase vakbonden onacceptabel. Zij willen dat zestigplussers minimaal vijftig procent van het minimumloon aan pensioen gaan ontvangen en voeren acties om dat te bereiken. Met dank aan Prabhu Rajendran van Mondiaal FNV

'ALLEEN DE INDIASE ELITE HEEFT EEN LEEFBAAR PENSIOEN'

Deel deze pagina